เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 ลูกพลัม
ผู้อาวุโสสิงจือจูงมือกู้ชิงหลิน ก้าวทีละก้าวลงมาตามทางเดินศิลาเขียวเล็ก ๆ หลังเขา
ฝีเท้าของเขาไม่เร็ว หากแต่มั่นคง
ทุกย่างก้าวเหยียบลงอย่างหนักแน่นมั่นคง เข่าทั้งสองข้างไม่สั่นเทาอีกต่อไป หน้าผากก็ไม่มีเหงื่อไหลอีก
แสงรุ่งอรุณลอดผ่านช่องว่างในป่าสนตกลงบนบ่าของเขา ย้อมเส้นผมสีเงินทั้งศีรษะให้เป็นสีทองอ่อน เสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเทาที่เก่าครึ่งหนึ่งพลิ้วไหวเบา ๆ ในลมยามเช้า
สิบปีแล้วที่เขาไม่เคยลงจากภูเขาลูกนี้ ยามนี้เดินอยู่บนทางเล็กที่เสียงลมสนครวญเป็นระลอก ลมหายใจของเขาสงบสม่ำเสมอยิ่งกว่าครั้งใด ๆ รอยยิ้มที่หางตาก็แผ่ขยายยิ่งกว่าครั้งใด ๆ
กู้ชิงหลินกำนิ้วมือของเขาไว้แน่น เสื้อคลุมตัวน้อยสีขาวจันทร์วับวาบอยู่ระหว่างกิ่งสน จุกผมน้อยสองจุกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะก้าวลงเขา ปากก็ยังเจื้อยแจ้วพูดไม่หยุด