เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 ล่อลวง
ซูไป๋อียังคงไม่ยอมถอดใจ
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ยกขาไขว่ห้าง วางถ้วยชาไว้บนหัวเข่า นิ้วเคาะขอบถ้วยเป็นจังหวะตามใจชอบ สายตายังคงจับจ้องไม่คลาดไปจากร่างเล็กในชุดเสื้อคลุมตัวน้อยสีขาวจันทร์ในอ้อมอกของผู้อาวุโสสิงจือ
ศิษย์พี่หลายคนแยกย้ายกันไปแล้ว ต่างคนต่างประคองสมบัติเวทชิ้นใหม่เดินออกจากเรือนไปด้วยความเบิกบานใจ ซูฉางชิงเองก็กลับไปยังเรือนหน้าเพื่อจัดเตรียมที่พักให้ซูไป๋อีเช่นกัน
ภายในลานเรือนเหลือเพียงผู้อาวุโสสิงจือ หลิ่วเหวินหย่วน ซูไป๋อี และกู้ชิงหลินที่ซุกตัวหาวหวอดอยู่ในอ้อมอกอาจารย์ปู่
แสงแดดลอดผ่านกิ่งหักของต้นแปะก๊วยเก่าแก่ ทาบทาผืนดินราวกับโรยด้วยเศษทองคำ
ซูไป๋อีจ้องมองศีรษะเล็กที่ปกคลุมด้วยเส้นผมหนานุ่มอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน:
“เด็กน้อย เจ้าเอาอะไรมามั่นใจว่าท่านอาจารย์ปู่ของเจ้าจะไม่ขายเจ้าให้ข้า”
กู้ชิงหลินโผล่ศีรษะออกมาจากอ้อมอกของผู้อาวุโสสิงจือ