กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 บทกวีสำเร็จสะเทือนฟ้าสะท้านฝน
กิ่งถ่านครูดผ่านผนังโคลน เศษถ่านร่วงหล่นกราวกราว
กู้ชิงหลินเขียนทีละขีดทีละเส้น การเคลื่อนไหวเชื่องช้านัก
มิใช่เพราะเขาไม่อยากเร็ว หากเพราะร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเกินไปนัก ทุกครั้งที่เขียนสักตัวอักษรต้องสูญเสียเรี่ยวแรงที่สะสมไว้นานแสนนาน
แต่เขาไม่หยุด
ลายมือที่บิดเบี้ยวคดเคี้ยวค่อย ๆ แผ่ขยายไปบนผนังโคลน
แสงจันทร์สว่างที่ปลายเตียง คล้ายว่าเป็นน้ำค้างแข็งบนพื้นดิน
แหงนหน้ามองจันทร์สว่าง ก้มหน้าคิดถึงบ้านเกิด
เมื่ออักษร “เซียง” ตัวสุดท้ายลงปลาย กิ่งถ่านก็ “ผัวะ” หักคามือเขา
ในชั่วขณะนี้เอง—