เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 415 ตอนพิเศษ: ภาคอดีตชาติ
“เดินมากันครึ่งวันแล้ว ทุกคนเริ่มจะไม่ไหว พักกันก่อนเถิด” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยออกมาพลางเช็ดเหงื่อบนใบหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
ทันใดนั้น พร้อมกับเสียงคร่ำครวญที่ดังระงม ผู้คนรีบทิ้งของในมือลง ล้มตัวลงนอนกับพื้นตามที่ใดก็ได้ หลับตาลง สูดลมหายใจที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย การเดินทางทุกวันก็หวังเพียงการพักหนึ่งถึงสองชั่วยามนี้เท่านั้น
การหนีภัยอดอยากนั้นลำบากเกินไป พวกเขาแทบจะถูกเคี่ยวกรำจนตาย ทุกวันมีหลายช่วงเวลาที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ตายเสียเลยยังจะสิ้นเรื่อง
ชายร่างสูงใหญ่วางรถลากพื้นกระดานลง กระชากเชือกที่คล้องตัวออก มองหญิงสาวบนรถและเด็กในอ้อมแขนนางแวบหนึ่ง เขาไม่หยุดพัก รีบยื่นมือประคองทั้งหญิงและเด็กลงมาด้วยกัน แล้วหยิบเสื่อหญ้าลงมา รองไว้ใต้ต้นไม้ ให้ทั้งสองพิงต้นไม้ใหญ่ นั่งบนเสื่อหญ้าที่นุ่ม
“แม่ ทำอาหารเพิ่มอีกหน่อยเถิด ทุกคนหิวจนไม่ไหวแล้ว” เขากล่าว
ตู้ซื่อเหนื่อยจนทำสีหน้าไม่ออก สีหน้าจึงเย็นชา “กินแค่วันนี้ แล้ววันหลังไม่กินหรือ ข้าต้องคิดคำนวณให้ดี เพื่อให้พวกเราประคองตัวได้อีกสักสองวัน สองผัวเมียพี่ใหญ่ไปเก็บฟืนแล้ว เจ้ารีบมาก่อไฟเถิด”
โจวจิ่งเหนียนย่อตัวลงข้าง ๆ กองฟืน ก่อไฟ ตั้งหม้อ
แววตาของเจียงเหยาไหวเล็กน้อย นางมองไปทางเขา เห็นเหงื่อที่ไหลลงมา เขาเหงื่อโทรมกายเช่นนี้ทุกวัน
เขาซูบผอมลงมาก