เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 382 ความคิดเรื่องสวนผลไม้
“ยายเฒ่าร่างเตี้ย เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล ทำลายชื่อเสียงของผู้อื่น เรื่องราวใดล้วนต้องมีหลักฐาน อย่าคิดว่าเจ้าเอ่ยปากก่อนแล้วสิ่งที่เจ้าพูดจะถูกต้องไปเสียหมด ทุกคนมิใช่คนโง่เขลา” เถี่ยหนิวที่ยืนอยู่ด้านข้างปั้นหน้าขรึมเอ่ยขึ้น
ผู้คนต่างพยักหน้าเห็นพ้องติดต่อกัน
ใบหน้าของยายเฒ่าร่างเตี้ยเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำ โกรธจนหน้ามืดตาลาย
นางคาดไม่ถึงว่าคนกลุ่มนี้จะไร้มโนธรรมถึงเพียงนี้ ตนเองน่าเวทนาถึงเพียงนี้แล้ว กลับไม่มีผู้ใดช่วยนางแม้แต่คนเดียว
ในเวลานี้เอง เจียงเหยาก็นำคนทั้งโต๊ะเดินออกมา
เพิ่งกินข้าวเสร็จ ได้ยินภายนอกครึกครื้นถึงเพียงนี้ ทุกคนก็นั่งไม่ติดแล้ว
เจียงเหยาทำความเข้าใจสถานการณ์คร่าว ๆ เห็นยายเฒ่าร่างเตี้ยพูดจาไร้สาระ จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ยายเฒ่าร่างเตี้ย ใครถูกใครผิดในใจเจ้ากระจ่างดี เป็นพวกเจ้าที่เข้าไปในเรือนขโมยของก่อน เด็กบ้านข้าเห็นขโมยที่ลักของ จะทุบตีอย่างไรก็ไม่เกินเลยไปหรอก”
“พูดจาเหลวไหล!”
ยายเฒ่าร่างเตี้ยแผดเสียงลั่น “ผู้ใดขโมยของกัน? เจ้าเห็นกับตาหรือ? ก็แค่นึกสงสัย เดินดูโน่นชมนี่ไปทั่วในเรือนใหม่หลังนี้มิใช่หรือ? หรือว่าเพียงเท่านี้ก็ไม่ได้เชียวหรือ? อีกทั้งต่อให้ขโมยของ แม่หนูบ้านเจ้าก็ทุบตีคนจนบาดเจ็บสาหัสได้หรือไร? เด็กบ้านข้าเพิ่งจะกี่ขวบ แม่หนูบ้านเจ้าช่างโหดเหี้ยมอำมหิต จิตใจชั่วช้าจริง ๆ คอยดูเถิดว่าภายหน้าจะแต่งออกไปได้หรือไม่!”