เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 379 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่
พวกเขาคงเห็นพวกข้าสร้างคฤหาสน์หลังงาม รู้ว่าพวกข้าหาเงินได้ไม่น้อย จึงอดใจไม่ไหว เกิดความโลภขึ้นมา
อย่างไรเสียพวกข้าก็ต้องการคนงานอยู่แล้ว เมื่อพวกเขาเดินเข้ามาหาเอง เช่นนั้นก็ต้องให้งานทำ
“เช่นนั้นตกลงตามนี้” ชายผู้นั้นตอบรับ ไม่นึกเลยว่าตู้ซื่อจะพูดคุยง่ายถึงเพียงนี้ ใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่หยุด เดิมทีเขานึกว่าการหางานทำจะไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นนี้
ฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเขารู้สึกอิจฉาเพียงใด อิจฉาจนไม่อาจรักษาหน้าตาไว้ได้ กลางคืนนอนหลับฝันถึงแต่เรื่องนี้
ทั้งที่เมื่อปีก่อนยังเป็นคนที่หนีภัยอดอยากมาด้วยกัน ยากจนข้นแค้นเหมือนกันแท้ ๆ เวลาผ่านไปเพียงเท่านี้ ช่องว่างกลับห่างไกลกันถึงเพียงนี้ พวกเขายังคงยากจนข้นแค้น แต่ตระกูลโจวกลับได้อยู่คฤหาสน์หลังใหญ่แล้ว
เฮ้อ ถึงเวลาต้องขยันหางานทำแล้ว จะผูกสัมพันธ์ก็ต้องผูก จะพยายามก็ต้องพยายาม
มีคนเห็นตู้ซื่อพูดคุยง่าย จึงอดไม่ได้ที่จะได้คืบจะเอาศอก “อาสะใภ้ตู้ ข้าได้ยินมาว่าเมล็ดพันธุ์ผักบ้านท่านดีมาก แบ่งเมล็ดพันธุ์ให้ข้าบ้างได้หรือไม่? ข้าเองก็อยากลองปลูกดู”
ผู้คนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เขาด้วยความตกตะลึง
ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ นับเป็นครั้งแรกที่เอ่ยปากขอเมล็ดพันธุ์กันอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ ตู้ซื่อเองก็ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ