เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 351 ทะลวงผ่าน
เนื้อนั้นราคาแพงกว่าผักมากนัก อีกทั้งยังทำให้เขาได้กำไรอิ่มหมีพีมัน เถ้าแก่พุงพลุ้ยนึกถึงรายได้จากสุกรเหล่านี้แล้ว ก็แทบจะน้ำลายสอออกมา
เขาจะตัดใจปล่อยให้พวกมันหิวจนซูบผอมลงได้อย่างไร
ต้องเลี้ยงดูให้ดี สุกรยี่สิบตัวนี้ ในช่วงเวลานี้ สามวันฆ่าหนึ่งตัว อีกไม่กี่วันก็จะสามารถฆ่าวันละหนึ่งตัวได้แล้ว
อันที่จริงแล้วร้านอาหารเล็ก ๆ ของเขาในตอนนี้สามารถกินเนื้อสุกรวันละหนึ่งตัวได้สบาย ๆ แต่เขากลับไม่ทำเช่นนั้น
“จริงสิ น้องสะใภ้ น้องชาย ในเมื่อพวกเจ้าก็เป็นหุ้นส่วนของภัตตาคารกลิ่นพิสดารด้วย มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องปรึกษาหารือกับพวกเจ้า เป็นเรื่องใหญ่เชียวล่ะ!”
ทุกคนต่างหันไปมองเขา พลางเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
เถ้าแก่พุงพลุ้ยลูบคางพลางกล่าว “ข้าเตรียมจะเปิดสาขาเพิ่ม!”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าเลือกสถานที่สำหรับร้านใหม่ไว้ที่ใด?”
เจียงเหยารู้สึกว่าเลือกได้ไม่ง่ายนัก ขนาดของร้านนี้เล็กลงไปแล้ว แต่ร้านค้าในอำเภอที่มีขนาดใหญ่ขึ้นอีกนิดและทำเลดีกว่านั้นก็หาได้ยาก