เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 315 ชาชั้นดีที่เก็บไว้
แมลงงั้นหรือ?
โจวจิ่งเหนียนสงสัยไม่เข้าใจ เขารู้ว่านางไม่ชอบพวกแมลงมาโดยตลอด แต่ไม่มีทางหวาดกลัวถึงขั้นนี้เป็นอันขาด
“พวกมันไต่ตอมบนตัวข้า กัดกิน จะกินข้าทั้งเป็นให้ได้…” แววตาของเจียงเหยาเปี่ยมด้วยความหวาดผวาย้อนหลัง นางกอดรัดคอของโจวจิ่งเหนียนไว้แน่น รู้สึกราวกับว่าตอนนี้ตามเนื้อตัวยังหลงเหลือสัมผัสยามที่แมลงพวกนั้นไต่ยั้วเยี้ยอยู่เต็มร่าง
โจวจิ่งเหนียนรีบกอดนางไว้แน่นพลางปัดเป่าแมลงที่มองไม่เห็นออกไปราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อย “อย่ากลัวไปเลย ไม่มีแมลงแล้ว ไม่มีสักตัวแล้ว ตอนนี้เจ้าปลอดภัยแล้ว”
ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของบุรุษเนิ่นนาน เจียงเหยาจึงค่อยตื่นเต็มตาและอารมณ์สงบลงในที่สุด
คืนนี้พวกเขาทั้งสองต่างแทบไม่ได้นอน
กระทั่งฟ้าสว่าง
ใกล้ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว จึงพากันออกมาจากมิติเพื่อไปกินข้าว