เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 313 ซื้อที่ดิน งูเจ้าที่
เมื่อเดินออกจากร้าน โจวจิ่งเหนียนก็เอ่ยเย้า “เถ้าแก่ผู้นั้นนับว่ารู้จักผ่อนปรนปรับเปลี่ยนได้ดีนัก”
เจียงเหยาหัวเราะ “คนทำธุรกิจประเภทนี้ หากไม่รู้จักผ่อนปรนปรับเปลี่ยน พบคนพูดภาษาคน พบผีพูดภาษาสี คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้หรอก”
นางมองไปทางครอบครัวสามคนนั้นอีกครั้ง “เถ้าแก่คนนั้นใช้เงินเท่าใดซื้อพวกเจ้ามา?”
ตาเฒ่ามองพวกเขาด้วยสีหน้าเคารพยำเกรงและเชื่อฟัง ไม่มีท่าทีต่อต้านแม้แต่น้อย
ตั้งแต่เจ้านายทั้งชายหญิงยินยอมพาลูกเมียของเขาไปด้วย เขาก็รู้แล้วว่าครอบครัวนี้เป็นคนใจดีมีเมตตา การติดตามพวกเขาไป ย่อมดีกว่าการเร่ร่อนไร้จุดหมายอยู่ในโรงนายหน้าค้าคนเป็นร้อยเท่า
ต่อจากนี้ เขาจะใช้ความสามารถที่มีดูแลไร่นาและสร้างผลกำไรให้แก่เจ้านายอย่างเต็มที่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เขาตอบอย่างนอบน้อม “เรียนเจ้านาย ทั้งคฤหาสน์ไร่นาขายไปแปดคน ราคาอยู่ที่สี่สิบตำลึงกว่า หากคำนวณดู น่าจะตกคนละห้าตำลึงขอรับ”
ต้นทุนของเถ้าแก่คือสิบห้าตำลึง บวกกับค่ากินอยู่รายวันอีกไม่กี่ตำลึง คำนวณดูแล้วเขาไม่ได้กำไรจากเงินของนาง บางทีอาจจะขาดทุนไปบ้างด้วยซ้ำ
ไม่แปลกใจเลยที่เขาถึงได้หงุดหงิดเช่นนี้