เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 300 พ่อครัวหลวงเกษียณ
มีเพียงเท่านี้
ผู้ใหญ่บ้านเห็นสีหน้าของเขา เพียงถอนหายใจออกมาอีกครา
ชิวเหนียงกลับหัวเราะ “เหตุใดต้องให้ผู้ใหญ่บ้านตัดสินใจเล่าท่านพ่อ ข้าราชการที่ซื่อตรงยังยากจะตัดสินเรื่องในบ้าน เรื่องนี้ท่านไม่เข้าใจหรือ?”
“ท่านนับวันยิ่งแก่ตัวลง อยู่ที่บ้านก็ดีแล้ว เราสองคนอยากจัดการท่านอย่างไรก็ได้ ข้าจะให้ท่านลองลิ้มรสว่าตอนนั้นลูกชายท่านปฏิบัติต่อข้าอย่างไร ดีหรือไม่ ให้เจ้าเหลยทำตามเมื่อก่อน วันหนึ่งตีท่านสามมื้อ ท่านจะทนไหวหรือไม่ หากทนไหว ท่านก็อยู่ต่อเถิด”
ผู้คนต่างตกตะลึงมองชิวเหนียง ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าคำพูดเช่นนี้จะหลุดออกมาจากปากของนาง
เรื่องรังแกกดขี่คนแก่ในหมู่บ้านก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี แต่ทุกคนต่างห่วงชื่อเสียง จึงไม่มีใครกล้าทำเช่นนี้หรือพูดเช่นนี้ออกมาข้างนอกอย่างโจ่งแจ้ง
ตาเฒ่าโจวสีหน้าตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว ทว่าลึกลงไปในกระดูกกลับแฝงความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง
เขาอายุมากขนาดนี้ ย่อมเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มามากมาย คนแก่ที่แก่ชราจนไม่มีประโยชน์ กินข้าวอย่างเดียวไม่สามารถทำงานได้ จะถูกรังแกกดขี่ ไม่ยอมเลี้ยงดูเขา แม้แต่ข้าวก็ไม่ยอมให้ขึ้นโต๊ะ
เขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจเพราะเขามีลูกชาย ลูกชายแต่งลูกสะใภ้มา ชิวเหนียงเป็นคนซื่อสัตย์กตัญญูเสมอมา แม้ปากเขาไม่พูดแต่ในใจเขารู้ดีว่านางพึ่งพาได้มากกว่าลูกแท้ ๆ เสียอีก