เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 290 ผู้เฒ่าตามใจ
เถ้าแก่ร่างท้วมเอามือกุมเอว ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินกะเผลกมาที่หน้าประตู ปากพร่ำบ่นพึมพำไม่หยุด “จบสิ้นแล้ว จบกันหมดแล้ว สหายโจว วู่วามเกินไปแล้ว พวกเจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว! นั่นมันตระกูลหลินเชียวนะ ต่อให้เสนาบดีหลินจะลาออกจากราชการกลับบ้านเกิด แต่อูฐแม้ผอมตายก็ยังเหนือกว่าม้าอยู่ดี!”
“พังหมดแล้ว ภัตตาคารของข้าคงเปิดต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ข้าเปิดร้านมาตั้งหลายปี กิจการเพิ่งจะเริ่มกระเตื้องขึ้นแท้ ๆ ตอนนี้มลายหายไปหมดสิ้นแล้ว จะทำอย่างไรดีเล่า”
หลังจากตีโพยตีพายจนแทบสติแตก เขาก็พยายามเกลี้ยกล่อมตนเอง พร้อมกับเอ่ยเตือนคนตระกูลโจวไปด้วย
“เงินทองสำคัญหรือชีวิตสำคัญกว่ากัน ข้าต้องรีบหนีแล้ว หนีไปหลบภัยที่ชนบทเสีย สหายโจว พวกเจ้าก็รีบกลับบ้านไปเถิด ไปหลบเรื่องวุ่นวายเสียก่อน ช่วงนี้อย่าเพิ่งมาที่ตำบลเลย โอ๊ย”