เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 262 ดวลเดี่ยวกับเสือ
เมื่อมโนจิตค่อย ๆ คืนกลับมา นางจึงมองไปยังเจียงเหยา “เจ้าเด็กคนนี้ ไปเอาเสือที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้มาเลี้ยงไว้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ทำเอาพวกเราตกอกตกใจกันไปหมดจริง ๆ”
เจียงเหยาเอ่ยส่งเดชไปว่า “มีคราวหนึ่งข้าเข้าป่า เห็นมันได้รับบาดเจ็บ ดูแล้วน่าเวทนายิ่งนัก จึงช่วยรักษาบาดแผลให้มันไป ทั้งยังมอบกระต่ายให้มันกินไปตัวหนึ่ง มันรู้คุณคน จึงตามข้ามาไม่ยอมจากไปเจ้าค่ะ”
ทุกคนจึงกระจ่างแจ้ง
“สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง กลับรู้จักทดแทนบุญคุณ ยังดีเสียยิ่งกว่าคนตั้งมากมาย” ตู้ซื่อทอดถอนใจ
เจียงเหยาเอ่ยว่า “พวกท่านไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ หากไม่กล้ามองมัน งานส่งข้าวให้มันที่หลังเขาก็ยกให้เป็นของข้าเอง”
ทุกคนวางใจลงได้ จึงพยักหน้าติดต่อกัน
พวกเขาไม่กล้าไปส่งข้าวให้จริง ๆ นั่นแหละ