เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 223 เก็บเกี่ยว
ก่อนหน้านี้ข้าไม่วางใจให้หมาป่าสองตัวนี้อยู่ที่แปลงผักเพียงลำพัง เกรงว่าพวกมันจะทำลายข้าวของหรือกัดคนมั่วซั่ว จึงได้ลากตัวพวกมันไปฝึกฝนอยู่บ้าง
สอนพวกมันว่าสิ่งใดควรทำสิ่งใดไม่ควรทำ สอนอยู่ไม่กี่ครั้งพวกมันก็เข้าใจ ฉลาดมากจนสามารถเฝ้าที่ดินสองหมู่นี้ได้โดยลำพังแล้ว
ทุกคนจึงกลับบ้านด้วยความวางใจ
เจียงเหยากำลังผิงไฟอยู่ในห้องก่อไฟ ครั้นเห็นความเคลื่อนไหวภายนอกก็รีบเปิดประตูห้องออกไป เห็นสามีอุ้มเจ้าตัวเล็กอยู่ในอ้อมแขน
เจ้าตัวน้อยถูกห่อหุ้มไว้แน่นหนามิดชิด ไม่ให้ลมผ่านได้เลย เหลือเพียงดวงตากลมโตคู่หนึ่งที่กลอกไปมา
เจียงเหยารีบรับมาอุ้ม “เป่าเอ๋อร์ เป่าเอ๋อร์ หนาวหรือไม่ลูก”
“แง แง แง!”
เสียงร้องนี้เต็มไปด้วยพลัง ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนเด็กที่กำลังหนาวเลยสักนิด