กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 182 เป็นไข้
ทันใดนั้น
ในชั่วพริบตาหนึ่ง ยามค่ำคืนที่มืดมิดสว่างไสวดั่งกลางวัน—
เสียงดังเปรี้ยง
เสียงครืนดังสนั่น
หลังเสียงอัสนีบาต ก็เป็นฝนตกหนักกระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก เสียงดังเปาะแปะ
เจียงเหยารู้สึกง่วงนอนเล็กน้อย แต่ยังคงเตือนพวกเขา “อย่าไปนั่งใต้ต้นไม้ จงห่างจากต้นไม้ให้ไกลหน่อย”
ทุกคนจึงพากันขยับออกไปไม่กี่ก้าว เพื่อถอยห่างจากต้นไม้ใหญ่
ขอบฟ้ามีแสงสว่างวาบดั่งกลางวันอีกครั้ง ส่องสว่างไปทั่วครึ่งท้องฟ้า และกระทบกับผืนอุทกภัยสีดำมืดเบื้องหน้า ที่ดูราวกับสามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้เกิดประกายระยิบระยับ
สายฟ้าสายหนึ่งฟาดจากขอบฟ้าลงมายังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งข้างกายพวกเขา