กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 โรคระบาด
พวกเขารอคอยอยู่ที่ประตูเมืองอย่างซื่อตรง
รอจนหลิวเหล่าซานขายของใกล้หมด จึงมาคิดบัญชีกับพวกเขา
ไม่กังวลว่าเขาจะเอาสินค้าหนีไปแต่อย่างใด ท้ายที่สุดแม่เฒ่าเผิงก็อยู่ที่นี่ หากหนีไปจริง ต่อให้พระภิกษุหนีไปได้แต่วัดหนีไม่พ้น ต่อให้ต้องเสียเงินเพิ่มอีกห้าหรือสิบตำลึงเงิน ก็ต้องเข้าไปคิดบัญชีกันให้ได้
การขายของย่อมต้องใช้เวลา พวกเขารอกันจนเริ่มหิวแล้ว
ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจ
เพราะเสียงไอที่ดังต่อเนื่องกันไม่ขาดสายนั้นหนวกหูเหลือเกิน
โจวต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกอยากจะอุดหูของตนเองไว้
ส่วนโจวซานกลับดูครุ่นคิด “เอ๊ะ ทำไมพวกเขาถึงไอเยอะกันขนาดนี้?”