เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 ความฝันใหม่
เจียงเหยารู้สึกราวกับตนเองตายแล้วฟื้นอยู่หลายครา ลมหายใจหอบถี่จนแทบหายใจไม่ทัน
ยามปกตินางไม่ให้เขาสัมผัสแตะต้อง ยามปกติเขาก็ไม่เอ่ยอันใด ทว่าขอเพียงสบโอกาส เขาก็สามารถใช้การกระทำของตนบอกให้นางรู้ได้เสมอว่าเขาปรารถนาเพียงใด อัดอั้นเพียงใด ช่างบ้าคลั่งเกินไปแล้ว
นางอดมิได้ที่จะนึกถึงคำที่เขาเคยกล่าวไว้ว่าคราวหน้าจะไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าใดกัน กลับทำตามที่พูดไว้จริง ๆ เสียแล้ว
เอวเคล็ดหลังยอก ง่วงงุนแทบขาดใจ ถึงกระนั้นก็ยังไม่ลืมด่าทอโจวจิ่งเหนียนไปสองสามประโยค “เจ้าสารเลว เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเข้ามาในมิติเพื่อทำอันใด?”
ย่อมต้องเป็นปัดกวาดทำความสะอาด จัดการไก่และเป็ด หาบมูลสัตว์ จัดการพืชผลและแปลงผัก
เว้นไปไม่กี่วันก็ต้องจัดการใหญ่สักหนหนึ่ง
พืชผลสุกงอมไปตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนแล้ว หลังเก็บเกี่ยวแล้วก็ยังมิได้เริ่มเพาะปลูกใหม่ รวงข้าวที่เก็บเกี่ยวได้ก็ยังผึ่งไว้ในห้อง ยังมิได้คัดแยกจัดการให้เรียบร้อย