เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 138 ข้าชื่อเหวินเล่อ
ประจวบเหมาะที่บ้านไม้หลังเล็กนี้ ประตูเข้าออกแม้จะแน่นหนาทว่าตอกขึ้นจากท่อนไม้ จึงพอจะสอดมือเข้าไปข้างในได้ข้างหนึ่งพอดี
เจียงเหยาสอดมือเข้าไปด้านใน ออกแรงเอื้อมสุดตัวหมายจะแตะให้ถึงลูกเสือดาว
เสือดำตัวใหญ่ข้างนอกร้อนใจจนเอาแต่ตะกุยดิน วิ่งวนไปมาเป็นพัลวัน
เจ้าเสือดาวตัวน้อยคล้ายจะเข้าใจความหมายของนาง มันไม่สนใจการพันธนาการของโซ่เหล็กและความเจ็บปวดที่ตามมา พยายามยื่นหัวไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง ระยะห่างระหว่างมันกับเจียงเหยาจึงค่อย ๆ หดสั้นลงเรื่อย ๆ
“อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น”
เจียงเหยาออกแรงยื่นมือเข้าไปลึกอีกหน่อย แทบอยากจะมุดหัวทั้งหัวเข้าไปข้างในด้วยซ้ำ
สุดท้ายเหลือระยะห่างเพียงแค่นิ้วโป้งนิ้วเดียวเท่านั้น
ลูกเสือดาวถูกโซ่เหล็กด้านหลังล่ามไว้ จึงไม่อาจขยับไปข้างหน้าได้แม้แต่น้อยอีกต่อไป