กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 123 ความหวัง
ผังฉีโหรวไม่ยอมให้ผู้ใดมาขวางทางลาภยศของนางเป็นอันขาด
นางมองไปที่เสี่ยวเซี่ยง เอ่ยเสียงเบาว่า “คุณชาย รถคันนี้จะทนไม่ไหวแล้ว นั่งสองคนไม่ได้ เรื่องนี้ควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ”
เสี่ยวเซี่ยงเอ่ยออกไปโดยสัญชาตญาณจิตสำนึก “ข้าลงเอง!”
ผังฉีโหรวเบิกตากว้าง ปฏิกิริยารุนแรงยิ่งกว่าเดิม จ้องเด็กรับใช้ด้วยสายตาเคียดแค้นมากขึ้น “เจ้าเป็นคุณชาย สถานะสูงส่ง หากจะนั่ง ก็ควรเป็นเจ้าที่นั่ง”
แววตานั้นสื่อความชัดเจน คุณชายดีต่อเจ้าเพียงนี้ ถ้ารู้จักกาลเทศะ ก็รีบลงไปเสีย
หน้าด้านหน้าทน ไม่เหลือความอายอยู่แม้แต่น้อย
“ไม่! ข้าลงเอง!”
เสี่ยวเซี่ยงอ้าปาก จะเอ่ยความจริงให้ครอบครัวนี้รู้เหลือเกิน พวกเขาช่างเกินไปจริง ๆ
ใครจะคิดว่าคุณชายของเขาจะใช้สายตาเตือน ห้ามเขาเอ่ยออกมา