กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 ในที่สุดก็ได้พบกัน
“สือโถว ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”
อาซิ่ววิ่งเข้ามาเป็นคนแรก นางประคองก้อนหินที่กำลังร้องโอดโอยขึ้นมา แล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ชนตรงไหนหรือเปล่า?”
สือโถวเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด พลางร้องบอกว่าเจ็บ
อาซิ่วตรวจดูรอบหนึ่ง ก็แค่ก้นกระแทก ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต นางจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ตู้ซื่อรีบตามมาติด ๆ นางมองหลานชาย เดิมทีทั้งโกรธทั้งสงสาร แต่พอหันไปมองฝั่งตรงข้าม เห็นว่าอีกฝ่ายบาดเจ็บหนักกว่า ถึงกับคลานลุกขึ้นไม่ได้ นางก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาทันที
นางจึงด่าสือโถวว่า “เป็นเพราะเจ้าวิ่งเร็วเกินไปใช่หรือไม่? ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าข้างนอกคนเยอะ อย่าเที่ยววิ่งซุกซน เจ้ากลับทำเป็นหูทวนลมไปเสียได้”