กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 รวมตัวกัน
อากาศร้อนอบอ้าว ดวงตะวันกำลังแผดเผา
ผู้คนต่างเดินกันอย่างเชื่องช้า เรียกได้ว่าช้ากันราวกับเต่า ส่วนหนึ่งก็เพื่อรอเจียงเหยาและโจวจิ่งเหนียนกลับมา
ตู้ซื่ออุ้มเด็กน้อยนั่งอยู่บนรถเทียมล่อ พลางปลอบอยู่ไม่หยุด เป่าเอ๋อร์ร้องไห้จนหน้าทั้งหน้าแดงก่ำ น่าเวทนาเสียจริง
ตู้ซื่อปวดใจยิ่งนัก “เด็กผู้น่าสงสาร นี่คงหิวแล้ว เฮ้อ แม่เจ้ากลับมาเดี๋ยวนี้แล้ว... หลานรักเอ๋ย ไม่ร้องนะ...”
ซิ่งเอ๋อร์อยู่ข้าง ๆ ก็ปวดใจเช่นกัน รีบเปิดถุงน้ำ หาช้อนเล็กขึ้นมา “น้า ให้เขาจิบน้ำก่อนเถิด อากาศร้อนเช่นนี้ยังร้องโหยหวน ดูสิเสียงแหบไปหมดแล้ว”
ได้จิบน้ำไปสองช้อน เสียงร้องไห้ของเป่าเอ๋อร์ก็เบาลงบ้าง
ทั้งครอบครัวต่างถอนหายใจโล่งอก