กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ความคิดที่น่าตกใจ
หู่จื่อสับสนจริง ๆ สับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
คนอื่น ๆ เองก็เช่นกัน เหตุใดถึงไม่กังวลแล้วยังถามเสียละเอียดเพียงนั้น เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ควรจะรีบหนีเอาชีวิตรอดสิถึงจะถูก
โจวจิ่งเหนียนเหลือบมองเขาแวบหนึ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ บางทีอาจเป็นภาพลวงตาของหู่จื่อ เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าสายตานั้นแฝงไปด้วยความดูแคลนและระอาใจ
“การหนีภัยอดอยากก็คือการเดินทางไกล มิใช่ว่าไม่ต้องการเงินเดินทางหรอกหรือ หากไม่มีเงินเดินทางจะหนีภัยอดอยากได้อย่างไร ออกไปข้างนอกก็มีแต่ต้องอดตาย”
ผู้คนล่วงรู้ถึงความตั้งใจของเขาอยู่ราง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ ทว่าอย่างน่าประหลาด โลหิตในกระดูกกลับเดือดพล่านขึ้นมาอีกครา มันลุกโชนและร่ำร้องกู่ก้อง