กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 83 น้าชายมาแล้ว
ทหารยามประตูกลืนน้ำลายเอื้อกหนึ่ง “ผลไม้นี้ขายอย่างไรหรือ”
โจวจิ่งเหนียน เจียงเหยา “……”
“สดเช่นนี้ ช่างเป็นของดี ข้าจะซื้อไปให้แม่แก่กับภรรยาของข้ากินบ้าง”
ยังหอมกรุ่นอีก ได้กลิ่นก็ทำให้น้ำลายไหล
ก็นับว่าแปลก ผลไม้หลายอย่างนั้นหมดฤดูไปนานแล้ว
เห็นได้ว่าพวกเขาปลูกผลไม้ก็ลงแรงไปไม่น้อย
โจวจิ่งเหนียนมิใช่ไม่รู้หลักที่ว่าผีน้อยนั้นรับมือยาก ข้าราชการชั้นผู้น้อยเฝ้าประตูเช่นนี้ก็ต้องให้ผลประโยชน์บ้าง เอาใจเสียหน่อย หลังจากนั้นก็จะสะดวกขึ้นมาก “พี่ ไม่ต้องซื้อหรอก ข้าให้พี่ไปบ้างก็แล้วกัน”
ทหารยามส่ายหน้าไม่ขาด “ไม่จำเป็นหรอก คนค้าขายก็ลำบากไม่น้อย ปลูกผลไม้สดเช่นนี้ให้ออกมายิ่งลำบากไม่ใช่หรือ ให้ข้าสักสิบจินเถิด ข้าจ่ายเงินให้”