กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณชายมืด
บทที่ 438- เมื่อจะตายอยู่แล้ว ก็ขอชนกำแพงไปซะเลย
เมื่อเห็นกำแพงกั้นในโลกแห่งสรรพสัตว์กำลังได้รับการซ่อมแซม ไป๋หยวนก็ช่วยอะไรไม่ได้
เขาส่งวิญญาณและปีศาจออกไปเพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับคนเหล่านี้
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ตำแหน่งแนวหน้าของเขาก็จะหายไป
เมื่อนึกถึงสีหน้าอมทุกข์ของสี่ราชันย์ ไป๋หยวนก็ตกใจจนแทบจะทำภาพในมือหล่นลงพื้น
บางทีถ้าไม่ระวัง ชีวิตอาจตกอยู่ในอันตราย
“นายพล ท่านเป็นอะไรไปหรือ?” วิญญาณข้างๆ เห็นว่าสีหน้าของไป๋หยวนผิดปกติจึงรีบถาม
“ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร……” ไป๋หยวนกลืนน้ำลาย