บทที่ 413

บทที่ 413- สังหารโม่หม่าและปกป้องชูเป่ยของพวกเรา

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเกร็งก้น แค่มองดูก็รู้สึกเจ็บแล้ว!

หลายคนยกมือขึ้นแตะที่ดวงตาตัวเอง

โม่หม่างงงันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็มีเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมาน

เสียงร้องนั้นทุกข์ทรมานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทำให้คนร้องไห้และรู้สึกเศร้า

ลองจินตนาการดูว่าจะรู้สึกอย่างไรถ้าดวงตาถูกเผาโดยตรง คุณไม่มีทางรู้เลย!

โม่หม่าสติแตกทันที แล้วก็วิ่งพล่านไปรอบๆ!

เขาถึงกับใช้หัวชนกำแพงพลังไม่หยุด ทำให้กำแพงสั่นสะเทือน

น่าสงสาร น่าสงสารจริงๆ

งูผีห้าหัวรู้สึกสงสารโม่หม่าที่เคยรังแกพวกมันบ้าง