บทที่ 394

บทที่ 394- ฉันเจอผีจริงๆ

ในที่สุดเกมก็มาถึงจุดสูงสุด

เหลือเพียงสองทีม และทั้งสองทีมยังอยู่ในสภาพไม่มีบาดเจ็บ

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างตื่นเต้น

ชูเป่ยและคนของเขาใช้เนินเล็กๆ เป็นที่กำบังและหารือแผนรับมือ

“พี่เป่ย เราจะทำยังไงต่อดี?” หลี่เหาหรานถาม

ชูเป่ยรู้ว่าเขากลายเป็นจุดสนใจไปแล้ว ดังนั้นแม้ว่าจะอยากแสดงพลัง ก็ต้องแสดงออกอย่างใจเย็น

“เรามาทดสอบพลังของพวกเขาก่อน” ชูเป่ยพูด แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวไปทางทีมไร้เงา

ชูเป่ยเพิ่งเคลื่อนไปได้ระยะหนึ่ง เขาก็รู้สึกทันทีว่ามีคนกำลังจะมาฆ่าเขา

จังหวะดีมาก!