บทที่ 332

บทที่ 332 - สุนัขท้องถิ่น ไปทำลายบ้านเล่นกันเถอะ!

“นี่คือสิ่งที่เจ้าเหลือไว้หรือ?” จักรพรรดิผีลั่วอวิ๋นถาม ชี้ไปที่วิญญาณอาฆาตด้วยเส้นเลือดปูดบนหน้าผาก

“ใช่ครับ ท่านจักรพรรดิผี มีปัญหาอะไรไหมครับ?” ชูเป่ยพูดพร้อมรอยยิ้ม เน้นคำว่า “ท่านจักรพรรดิผี” เป็นพิเศษเพื่อเตือนให้เขาระวังสถานะจักรพรรดิผีของตน

จักรพรรดิผีลั่วอวิ๋นตบหน้าผาก เด็กคนนี้ช่างเจ้าเล่ห์!

เขาหัวเราะแห้งๆ และพูดว่า “น้อยที่เจ้าเหลือไว้มันก็น้อยจริงๆ ฮ่าๆ”

ลู่ตงปินหัวเราะในใจและต้องชื่นชมเขา หมอนี่เป็นคนแรกที่กล้าล่วงเกินจักรพรรดิผีลั่วอวิ๋นแบบนี้!

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลย……” จักรพรรดิผีลั่วอวิ๋นแทบจะร้องไห้