บทที่ 317

บทที่ 317 วิญญาณโชคร้ายทั้งสาม!

โม่เหลากุ้ยแสดงรอยยิ้มที่น่าเกลียดอย่างยิ่งและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัวก่อน”

โม่เหลากุ้ยค้อมตัวให้ชูเป่ยและหันหลังเดินจากไป

ไม่อยากเห็นหน้าหมาจิ้งจอกน้อยนี่อีกแล้ว!

“สหายเฒ่าโม่ เดี๋ยวก่อน!” ชูเป่ยตะโกน

ในวินาทีถัดมา หน้าผากและลำคอของโม่เหลากุ้ยเขียวด้วยความโกรธ และเปลวไฟลุกโชนในใจ!

เหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด!

เด็กคนนี้จะทำอะไรอีก?!

โม่เหลากุ้ยพยายามสุดความสามารถที่จะควบคุมอารมณ์ด้วยเหตุผลเฮือกสุดท้าย ค่อยๆ หันหน้ามาและถามว่า “มีอะไรอีกหรือ เพื่อนตัวน้อย?”