บทที่ 312

บทที่ 312 เจ้าลิง จงทำลายจุดอ่อนของเขา!

“พี่ เราไปจากที่นี่กันเถอะ นี่คือใจกลางสนามรบ ถ้าโดนลูกหลง มันจะจบเลย!” ซวี่โหย่วไฉประหม่าจนเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก นึกถึงแสงดาบของชูเป่ยแล้วขนลุกซู่

หลังจากโดนซ้อมขนาดนั้น แสงดาบพวกนั้นสามารถร้อยพวกเขาทั้งสามคนเข้าด้วยกันเหมือนลูกอมเสียบไม้ได้เลย

“ใช่ พี่ พวกเราหนีกันเร็วเถอะ!” จางต้านิวพูดด้วยเสียงสั่นเพราะความกลัว

หวูเอ้อร์ฝูไม่กล้าอยู่นานอีกต่อไป “ไปกัน!”

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้สนใจ ผีทั้งสามลุกขึ้นและวิ่งไปทางขอบหุบเขา วิ่งหนีเอาชีวิตรอด

ทันใดนั้นลมพัดแรงขึ้น แรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ทรายและหินปลิวว่อนในชั่วพริบตา