บทที่ 294

บทที่ 294 เจ้าลิงทำลายจุดอ่อน และดอกเบญจมาศบานทั่วภูเขา!

เตะนี้กระแทกใส่หน้าหลงเหาอย่างจัง ทิ้งรอยเท้าใหญ่ไว้บนร่างทอง

หลงเหารู้สึกเจ็บใจมากจนกัดฟันอดทนต่อการบาดเจ็บอื่นๆ เขาต้องต้านทาน

แต่ซุนสิงเจ๋อที่กำลังดูอยู่ข้างๆ ไม่ให้โอกาสเขาต้านทาน จึงฟาดหัวเขาด้วยพลอง

“แก๊ง!”

หลงเหาร้องครวญคราง กระดองทองบนหัวบุบอีกครั้ง และหัวทั้งหมดถูกฝังลงในดิน

“ยังจะต้านทานอีกไหม? ดูสิว่าฉันจะทุบตีนายให้ตายได้ไหม!” ชูเป่ยขยับแขน แล้วต่อยหลงเหาที่หัว

แม้จะไม่มีรอยแผลบนผิวกาย แต่หลงเหาก็ถูกต่อยจนหมดสติและร้องซ้ำๆ

ทุกคนที่เห็นภาพนี้นอกค่ายกลอมตะ ต่างตะลึงและสับสน!