บทที่ 237

บทที่ 237 จูบที่ไม่คาดคิด

ตอนที่หรงเหอกำลังรู้สึกภาคภูมิใจ เขามองชูเป่ยอีกครั้ง แต่กลับเห็นว่าชูเป่ยไม่ได้มองเขาเลย แต่กลับคุยหัวเราะกับอวี๋ชิวหราน ไม่สนใจการมีอยู่ของเขาเลย

ไอ้เด็กนี่กล้าเมินฉัน!

หรงเหอโกรธมาก เขาเคยเป็นศูนย์กลางของความสนใจและความเคารพในโรงเรียนและในงานสังคมอื่นๆ มาตลอด ไม่เคยมีใครเมินเขาแบบนี้มาก่อน!

ยิ่งไปกว่านั้น คนทั้งสองยังคงคุยและหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม ซึ่งทำให้หรงเหอยิ่งหึงหวง

ไม่ได้ เราต้องไม่ปล่อยให้ไอ้เด็กนี่ใกล้ชิดอวี๋ชิวหรานมากเกินไป!

หรงเหอมองใบหน้าของชูเป่ยที่มืดลงและแทบไม่สนใจคนที่ประจบประแจงเขา