เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 264 อสรพิษยักษ์
เว่ยหนิงคิดว่าโม่ที่ไร้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์คงจะร้อนรน ตอนที่เธอมาถึงที่นี่ใหม่ ๆ เธอเฝ้าแต่คิดว่าจะหาที่อยู่อาศัยของมนุษย์ให้พบโดยไว เพื่อจะได้ติดต่อครอบครัวให้เร็วที่สุด จนกระทั่งเพิ่งมาทำใจยอมรับได้ในภายหลังว่านี่คือดาวเคราะห์ที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่
แต่โม่ไม่เหมือนกับเว่ยหนิงตอนที่มาที่นี่ใหม่ ๆ เลยแม้แต่น้อย ต่อให้เขาแทบไม่มีอะไรติดตัวเลยนอกจากเสื้อผ้าที่สวมอยู่ แต่เขากลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่นิดเดียว
เช้าวันรุ่งขึ้นพอลุกขึ้นมาเขายังมีอารมณ์ออกไปฝึกซ้อม และตอนขากลับยังแบกเนื้อกวางกลับมาด้วย
เว่ยหนิงอดไม่ได้ที่จะจุ๊ จุ๊ ในใจ สภาพจิตใจเข้มแข็งใช้ได้ สมแล้วที่เป็นองครักษ์ของพลเอก
ไม่นานเว่ยหนิงก็พบว่า ตั้งแต่มีโม่เพิ่มเข้ามา เธอก็ว่างขึ้นมาทันตาเห็น ทุกวันนอกจากต้องฝึกซ้อมตามจำเป็นแล้ว หน้าที่เดียวที่เธอต้องทำคือทำอาหาร