เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 220 ความอิจฉา
พังป๋อเผลอหลับไปทั้งที่ยังยืนอยู่ท่ามกลางจินตนาการต่าง ๆ นานา พอเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาฟ้าสางแล้ว
เขาเห็นยานบินลำหนึ่งมุ่งหน้ามาทางนี้จากที่ไกล ๆ จึงส่ายหัวที่ยังรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือที่ไหน ประสบการณ์เมื่อคืนนี้ผุดขึ้นมาเหมือนภาพยนตร์ที่กรอกลับ เขาตัวสั่นสะท้านด้วยความตกใจแล้วรีบยืนตรงทันที
ยานบินเพิ่งจอดสนิท พังรุ่ยเหวินที่อยู่ด้านหลังก็นำคนเดินออกมา
พังป๋อลอบมองพ่อของเขาแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายดูไม่ค่อยดีนัก ราวกับว่านอนหลับไม่สนิท
พังรุ่ยเหวินจะนอนหลับได้ลงได้อย่างไร ทั้งคืนเขาต้องกระสับกระส่ายเพราะเรื่องของเจ้าเด็กคนนี้ จนกระทั่งใกล้ฟ้าสางถึงได้งีบหลับไปครู่หนึ่ง หากเรื่องนี้ไม่ได้รับการแก้ไข เขาจะนอนหลับได้อย่างสนิทใจได้อย่างไร