กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 129 ตบฉันทีสิ
“ตง... ตงจื่อ เร็ว... เร็วเข้า ตบฉันทีสิ นี่ฉันไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหม?” เฉินฮ่าวเจี๋ยกำมือของเว่ยตงแน่นจนพูดไม่เป็นภาษา
นี่ต้องเป็นความฝันแน่ ๆ เขาจะไปเห็นหญ้าหอมวิญญาณมากมายขนาดนี้ได้ยังไง
“นายไม่ได้ฝันไป” และฉันก็ไม่ได้ฝันไปเช่นกัน เว่ยตงมองดูมือที่ถูกจับจนเจ็บ หัวใจของเขาในตอนนี้กำลังสั่นไหวราวกับคลื่นยักษ์
เขาออกแรงหยิกข้อมือเฉินฮ่าวเจี๋ยอย่างแรง เพื่อให้เขาได้รับรู้ถึงความเจ็บปวด
“ซี่ นายจะออกแรงเยอะขนาดนั้นไปทำไม?” เฉินฮ่าวเจี๋ยร้องโอยด้วยความเจ็บจนต้องสูดปาก
“เจ็บนั่นแหละดี” เว่ยตงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปที่เว่ยหนิง
เธอสังเกตเห็นพวกเขาแล้ว จึงเงยหน้าถามอย่างไม่เข้าใจว่า “พวกคุณตามมาทำไมกัน?”