เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 89 ซอสมะเขือเทศ
“ถุย ถุย ถุย! ทำไมมันถึงเปรี้ยวขนาดนี้” อู่ปันถูกความเปรี้ยวเล่นงานจนใบหน้าย่นยับยู่ยี่ไปหมด เขาต้องรีบดื่มน้ำตามเข้าไปหลายอึกถึงจะหยุดได้ แต่ก็ยังรู้สึกถึงรสเปรี้ยวที่ตกค้างอยู่ในปาก
หลานตี๋ยังดูดีกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย อาจเป็นเพราะห่วงภาพลักษณ์ แม้ดวงตาจะหยีจนเป็นเส้นตรงจากความเปรี้ยว แต่เขาก็ยังกัดฟันทนไม่ยอมคายออกมา
“อันนี้ไม่ต้องทำเป็นซอสเลยได้ไหม” อู่ปันรับรสชาตินี้ไม่ได้ สู้เอาไปกัดกินสด ๆ ยังจะดีกว่า
“น้ำตาลใส่ไม่พอ น้ำมะนาวก็ใส่เยอะเกินไป ลองอีกสักสองสามครั้งก็น่าจะดีขึ้น” เว่ยหนิงยังรู้สึกว่าใช้ได้ เพียงแค่ยังไม่ได้ปรับรสชาติให้ลงตัว ลองทำใหม่อีกสักพักก็คงได้
ในเมื่อล้มเหลวแค่ครั้งเดียวจะมีเหตุผลอะไรให้ต้องถอดใจเลิกทำกัน
เว่ยหนิงทำซ้ำไปอีกหลายต่อหลายครั้ง เดี๋ยวก็เปรี้ยวเกินไปเดี๋ยวก็หวานเกินไป ไม่อย่างนั้นก็จืดชืดไม่มีรสชาติ ลองไปลองมาจนในปากแทบจะไม่เหลือการรับรสแล้ว