กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 27 ฉันตกลงแล้ว
“ฉันตกลง” หลานตี๋ยังพูดไม่ทันขาดคำ
คริสที่เพิ่งกินไปสามชิ้นและกำลังจะหยิบชิ้นที่สี่ก็ได้เอ่ยปากตกลงไปแล้ว
ผลไม้ที่อร่อยขนาดนี้ยังปลูกได้ อย่างอื่นก็ต้องปลูกได้แน่ ๆ คนอื่นอาจซื้อเมล็ดพันธุ์ไม่ได้ แต่เขาใช้อภิสิทธิ์สิทธิพิเศษซื้อได้ หรือแย่ที่สุดก็ให้ตาแก่ที่บ้านหามาให้หน่อย บารมีของเขายังใช้ได้ดีทีเดียว
“พวกเราหาเมล็ดพันธุ์มาให้คุณได้ แต่ผลผลิตที่คุณปลูกได้ต้องขายให้กองทัพพวกเราก่อนเป็นอันดับแรก” หลานตี๋ก็ไม่ใช่คนโง่ ย่อมต้องคำนึงถึงกองทัพก่อนเป็นธรรมดา
“ได้ แต่พวกคุณต้องรับประกันความปลอดภัยของพวกเราด้วย คุณก็รู้ ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่”
“ถ้าจำเป็นตามสถานการณ์ พวกเราจะพิจารณาตามความเหมาะสมเรื่องส่งทหารมาประจำการ” แน่นอนว่าเงื่อนไขคือที่นี่ต้องคุ้มค่าที่จะทำเช่นนั้น
“เชื่อฉันสิ จะไม่ทำให้คุณผิดหวังเด็ดขาด” ความมั่นใจแค่นี้เว่ยหนิงยังพอมีอยู่
“งั้นจะรอดูก็แล้วกัน” หลานตี๋หยิบแตงโมชิ้นหนึ่งส่งให้ตรงหน้าเว่ยหนิง
“ได้” เว่ยหนิงรับมา พลางบังใบหน้าแล้วกัดลงไปหนึ่งคำ