ตอนที่ 13 นักกินจุ

ตอนที่ 13 นักกินจุ

ดาวสีเขียว

เฉินฮ่าวเจี๋ยไม่รู้เลยว่าวงสังคมสมองกลแสงของตัวเองได้ก่อให้เกิดศึกนองเลือดขึ้น เขากำลังกินมื้อสุดท้ายบนดาวสีเขียวด้วยความอาลัยอาวรณ์

วันหยุดของเขากำลังจะสิ้นสุดลง หากหักลบเวลาที่ใช้ระหว่างเดินทาง เขาอยู่ที่นี่ได้เพียงสามวันเท่านั้น ยังไม่ทันได้อยู่ให้หายคิดถึง เนื้อก็ยังกินไม่จุใจ ผักก็ยังกินไม่พอ แต่ก็ต้องจากไปแล้ว ทำให้เขารู้สึกอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง

“เครื่องปรุงที่บ้านใช้หมดแล้ว นายก็รู้อยู่แก่ใจว่านายกินจุแค่ไหน พวกเราเกือบจะหมดตัวเพราะนายกินแล้วนะ” เว่ยตงทนเห็นเขาทำหน้าตาหน้าสงสารไม่ได้ จึงพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

“จะเป็นไปได้ยังไง ในสวนยังมีผักอีกตั้งเยอะ แล้วเนื้สัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นก็เป็นฝีมือฉันทั้งนั้นที่ล่ามา ฉันยังไม่ได้กินเลยสักคำ”

เฉินฮ่าวเจี๋ยโต้กลับ บนดาวสีเขียวยังมีสัตว์กลายพันธุ์อยู่อีกไม่น้อย หากกินหมดเขาก็แค่ไปจับมาใหม่

เขารู้อยู่แล้วว่าเว่ยตงแค่ล้อเล่น แต่เขาเสียดายจริงๆ นะ ว่ากันว่าสิ่งที่เรียกว่าเนื้อตากแห้งนั่นเขายังไม่ได้ลิ้มลองเลย จะให้ตัดใจได้ยังไง

“งั้นนายเอาเนื้อตากแห้งติดตัวกลับไปบ้างสิ พอมันแห้งแล้วก็สามารถนำไปนึ่งให้สุกแล้วกินได้เลย ถ้ามีเงื่อนไขพอจะกินคู่กับข้าวสวยก็ยิ่งดี”