เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 4 นั่นก็คือเนื้อทั้งนั้น
แสงตะวันสาดส่องสว่างไสว เว่ยหนิงถึงได้ฝืนใจลุกขึ้น ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างยังคงเป็นสีเทามัว
ออกมาข้างนอกไม่เห็นเว่ยตง คิดว่าเขาคงออกไปจัดการสัตว์กลายพันธุ์แล้ว เว่ยหนิงจึงไม่ได้รบกวนพ่อแม่ที่กำลังยุ่งอยู่
นางคาบสารอาหารเหลวหลอดหนึ่งแล้วออกเดินทางทันที เช้านี้ต้องรีบนำเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดไปปลูก เมื่อคืนกลางดึกเพิ่งนึกขึ้นได้จึงลุกขึ้นมาใช้พลังพิเศษธาตุไม้หล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์ไว้
อาจเป็นเพราะเวลาเนิ่นนานเกินไป พลังชีวิตในเมล็ดพันธุ์จึงอ่อนแอมาก นางเกือบใช้พลังพิเศษทั้งหมดที่มีถึงจะสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่เริ่มกระเตื้องขึ้นมาบ้าง
ก่อนปลูก เว่ยหนิงส่งพลังพิเศษที่เพิ่งฟื้นกลับเข้าไปในเมล็ดพันธุ์จนหมดอีกครั้ง ลองสัมผัสดู พบว่าเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานเล็กน้อย
เมื่อวานเว่ยตงหักร้างถางพงได้พื้นดินสิบล็อก กว้างครึ่งเมตรยาวประมาณสามเมตร รดด้วยสารอาหารเหลวไปหนึ่งกล่อง ผ่านการซึมซับมาหนึ่งคืน พื้นผิวดินชั้นบนดูเหมือนจะมีความชื้นเพิ่มขึ้นมาบ้าง
เมล็ดพันธุ์ที่เว่ยหนิงรวบรวมมานั้นเป็นกองใหญ่จริงๆ ค้นออกมาได้ถุงเบ้อเริ่ม แต่ละเมล็ดมีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ดูไม่ออกว่าเป็นสายพันธุ์ไหน นางจึงหยิบมาหนึ่งกำมือเพื่อทดลองปลูก