ตอนที่ 47 กู้ฉางเฟิง? ไม่คู่ควรให้หวาดกลัว! สุราข้ายังอุ่นก็ฟันมันดับดิ้น

ท่ามกลางราตรีอันมืดมิด กู้ฉางเฟิงสวมอาภรณ์สีขาวทั้งกาย มือหนึ่งโบกพัดพับ

แม้แสงสวรรค์จะริบหรี่ กู้ฉางเฟิงกลับประหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางทางช้างเผือกอันเจิดจรัส ประกายแสงส่องสว่างระยิบระยับ

“ยามยืนสง่างามดุจกล้วยไม้หยก ยามแย้มยิ้มดุจจันทรากระจ่างโอบอยู่ในอ้อมอก!”

ประมุขศักดิ์สิทธิ์เหยาฉืออุทานชื่นชมในใจ นางมีชีวิตมานานกว่าร้อยปี ทว่ายังไม่เคยพบเห็นบุรุษรูปงามเช่นกู้ฉางเฟิงมาก่อน

“คุณชายผู้นี้สมควรมีเพียงในภาพวาด มิใช่คนบนโลกมนุษย์เป็นแน่!”

“คำกล่าวที่ว่า ‘พันปีจึงบำเพ็ญได้บุรุษหน้าหยก หมื่นปีจึงบำเพ็ญได้กู้ฉางเฟิง’ กลับมิใช่คำกล่าวเกินจริง!”

ธิดาศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือเองก็ทอดถอนใจอยู่ลึก ๆ ทะเลสาบแห่งหัวใจซึ่งสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ บัดนี้กลับเกิดระลอกคลื่นขึ้นสายหนึ่ง

ผู้ใดจะคาดคิดว่า ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือซึ่งได้ชื่อว่าเคร่งครัดในธรรมเนียมบริสุทธิ์ และไม่เคยเหลือบมองบุรุษแม้สักครา

มิใช่เพียงศิษย์ทั่วไปที่ถูกกู้ฉางเฟิงทำให้ลุ่มหลงจนดวงจิตวิญญาณกลับตาลปัตร