เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 636 เทพสมุทร
สตรีสาวที่ค่อยๆ เดินเข้ามาจากเบื้องหน้า มีใบหน้างดงามสงบนิ่ง ประดับรอยยิ้มบางๆ ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกวางใจเป็นพิเศษ
แต่คนเผ่าวาหนงยังไม่กล้าคลายความระแวดระวัง อย่างไรเสีย ด้านหลังสตรีผู้นี้ยังมีบุรุษหน้าตาดุดันหลายคนตามมา สิ่งของสีดำมืดในมือพวกเขาดูไม่ธรรมดาเลย
จางเสี่ยวอิงค่อยๆ เดินไปหยุดห่างจากชนพื้นเมืองราว 6-7 เมตร จากนั้นประสานมือทั้งสองแล้วแตะไหล่ตนเองเบาๆ ก่อนค่อยๆ กางแขนออก ฝ่ามือหงายขึ้น ยื่นไปทางชนพื้นเมือง นี่เป็นท่าทางแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าตนไว้วางใจอย่างหมดใจ เมื่อจางเสี่ยวอิงทำท่านี้ก็ดูสง่างามและนุ่มนวล ทั้งยังแฝงความศักดิ์สิทธิ์ไว้ด้วย เมื่อประกอบกับรอยยิ้มบนใบหน้า ไม่ว่าใครย่อมไม่คิดว่านางมีเจตนาร้าย
หมอผีหลีแห่งเผ่าวาหนงก็ก้าวออกมาจากหมู่ชนเผ่าของตนเช่นกัน นางไม่ได้เปลือยท่อนบนเช่นบุรุษเหล่านั้น หากสวมหนังสัตว์ที่วาดลวดลายไว้ผืนหนึ่งคลุมกาย บนศีรษะยังสวมมงกุฎขนนก ลำคอแขวนสร้อยหลายสายที่ร้อยจากเขี้ยวสัตว์ ใบหน้ายังวาดลวดลายอย่างประณีตงดงาม เมื่อเทียบกันแล้ว เครื่องแต่งกายของจางเสี่ยวอิงดูเรียบง่ายเกินไป นางตัดสินใจว่าคราวหน้าหากต้องพบชนพื้นเมือง อย่างน้อยก็จะสวมมงกุฎดอกไม้ และติดลายดอกไม้แต่งหน้าสักสองสามชิ้น