เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 588 สยบให้ขึ้นต่อ
แม้เมืองจะทรุดโทรม แต่ถนนหนทางกลับสร้างไว้อย่างเรียบตรง บ้านเรือนก็ยังเผยให้เห็นความประณีตตั้งใจในยามที่ก่อสร้าง บานประตูและหน้าต่างประดับลวดลายแกะสลักหินงดงามยิ่ง เพราะในอดีตที่นี่เคยเป็นที่ประทับของราชวงศ์
หัวหน้าทหารรักษาการณ์เป็นคนเดียวในหมู่ทหารที่สวมกางเกงขายาวคลุมเข่า กางเกงตัวนี้ไม่แน่ว่าอาจเพิ่งรีบร้อนสวมมา มิฉะนั้นในอากาศอบอ้าวเช่นนี้คงสบายกว่าหากไม่สวมอะไรเลย เขาก้มตัวเดินตามจางเสี่ยวหุน พาไปยังเรือนหลังหนึ่งกลางเมืองที่ยังพอดูได้ จากนั้นก็รีบนำทหารหลายคนเข้าไปจัดแจงภายใน ก่อนออกมาเชิญจางเสี่ยวหุนเข้าไปอย่างนอบน้อม
เรือนหลังนี้น่าจะเป็นที่ทำงานของหัวหน้าทหารรักษาการณ์ ภายในค่อนข้างมืดสลัว พื้นปูด้วยอิฐแดง บนอิฐแดงมีเสื่อสานจากหวายผืนหนึ่ง ขนาดประมาณ 3 ตารางเมตร บนเสื่อนั้นยังมีทหารคนหนึ่งคุกเข่าหมอบอยู่
“ขอเชิญท่านเทพประธาน!” หัวหน้าทหารรักษาการณ์กล่าวกับจางเสี่ยวหุนอย่างหวาดหวั่น พร้อมยกมือผายเชิญ
พระศิวะมีอารมณ์แปรปรวน เอาแน่เอานอนไม่ได้ หากเผลอทำให้พระองค์พิโรธแม้เพียงนิดเดียว ตนก็อาจถูกเผาจนมอดไหม้ได้
ล่ามถลึงตาใส่หัวหน้าทหารรักษาการณ์ ในใจเหนื่อยหน่ายจนขี้เกียจอธิบายอีก จึงบอกจางเสี่ยวหุนว่า “แม่ทัพ เขาเชิญท่านนั่งบนหลังทหารที่กำลังคุกเข่าหมอบอยู่ขอรับ”
ทหารคนนั้นคงหวาดกลัวสุดขีด ร่างจึงสั่นเทาเล็กน้อย