เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 582 ดินแดนชายขอบ
ห้องหนังสือเล็กพลันเงียบสนิท จางเต๋อหยวนมองว่าที่ลูกเขยของตน ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมีฐานะเช่นไร
จวนกั๋วกงเว่ยที่ผงาดขึ้นมาจากทะเลเลือดและกองซากศพ รวมถึงต้าเฉียนทั้งแผ่นดิน ภาษาที่ตรงไปตรงมาและได้ผลที่สุดสำหรับพวกเขาก็คือสงคราม นี่แทบจะเป็นความคิดที่ติดเป็นนิสัยของราชวงศ์ใหม่ทุกแห่ง
ช่างเถิด เขาไม่พูดอะไรดีกว่า ตำราพิชัยสงครามของซุนวูเปิดฉากด้วยคำกล่าวว่า “การทหารเป็นเรื่องใหญ่ของแผ่นดิน เป็นหนทางแห่งความเป็นความตายและความอยู่รอด มิอาจไม่พิจารณาให้ถี่ถ้วน” คนที่มีพื้นเพอย่างเว่ยจิ้ง คำกล่าวนี้คงสลักลึกอยู่ในกระดูกแล้ว
“เอ่อ ข้าจำได้ว่าชาซีลอนมีชื่อเสียงมาก พี่ชาย ไม่อย่างนั้นท่านไปปลูกชาที่นั่นเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจดีหรือไม่ ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของคนในท้องถิ่นดีขึ้น เมื่อทุกคนอยู่ดีกินดีแล้ว ก็จะไม่คิดตีกันอีก” จางเสี่ยวอิงเอ่ยหัวข้อนี้ขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ