เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 575 บุตรอกตัญญู
โคมไฟแคมป์ปิงบนโต๊ะเปล่งแสงนวลตา หลังโป๊ะสีขาวน้ำนมไม่เห็นไส้หลอดไฟเลย ฐานโลหะสีเงินอมเทาเป็นประกายระยิบระยับ ดูหรูหรายิ่งกว่าโคมไฟที่ใช้ในพระราชวังเสียอีก
กั๋วกงเว่ยยื่นมือไปแตะโคมไฟแคมป์ปิง จากนั้นหันไปมองสิ่งของสีดำมืดที่วางอยู่บนพื้น ดูคล้ายหีบแต่มีรูเล็กๆ อยู่เต็มไปหมด เขาลุกขึ้นเดินไปย่อตัวลงพินิจดูอย่างละเอียด พบว่าสิ่งของชิ้นนี้แม้ไม่ใหญ่ แต่กลับหนักมาก อีกทั้งยังมีแผงคล้ายกระจกที่แสดงตัวอักษร และมีล้อเล็กๆ สองล้ออยู่ด้านล่าง
เว่ยจิ้งเดินตามไปด้วย เขาดึงคันชักที่ซ่อนอยู่ใต้แบตเตอรี่สำรองออกมา หากไม่สังเกตให้ดี ย่อมมองไม่ออกว่าตรงนั้นมีคันชักซ่อนอยู่
กั๋วกงเว่ยรับคันชักมาลองดึงดู ลื่นไหลเบาแรง แทบไม่มีเสียงเสียดสีกับพื้น
“จิ้งเอ๋อร์ สิ่งของเหล่านี้เจ้าพากลับมาต้าเฉียนหลังจากไปยังโลกใบนั้นเป็นเวลา 1 วันหรือ?” กั๋วกงเว่ยถาม
ของทั้งสองชิ้นนี้ดูประณีตงดงาม แม้ไม่ใช่อาวุธสังหาร แต่กลับทำให้กั๋วกงเว่ยเกิดความยำเกรง โลกในอีกพันปีข้างหน้ายังมีสิ่งใดที่เขาจินตนาการไม่ถึงอีกบ้าง ผู้คนที่ผลิตสิ่งของเหล่านี้ครอบครองพลังอำนาจเช่นใดกันแน่
“ใช่ สิ่งของทั้งสองชิ้นนี้ล้วนเป็นผลิตภัณฑ์จากโลกใบนั้น และยังเป็นของธรรมดามากด้วย โคมไฟดวงนี้ใครๆ ก็ซื้อหาได้ ส่วนสิ่งนี้เรียกว่าแบตเตอรี่สำรอง ใช้เก็บไฟฟ้าไว้ภายในและนำออกมาใช้ยามต้องการ บ้านคนทั่วไปจำนวนมากก็เตรียมไว้ที่บ้านเพื่อป้องกันไฟดับ หรือพกติดตัวเวลาออกเดินทาง” เว่ยจิ้งกล่าว