เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 558 ราวกับอยู่คนละภพ
ทันทีที่คำว่า “ศูนย์” หลุดจากปาก เว่ยจิ้งก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ดูดตนเข้าไปในรถบ้าน เขารีบเหวี่ยงตัวประกันออกไป เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกัน ผู้คนพากันร้องอุทาน ก่อนทุกสิ่งจะพลันเงียบสงัด
ประตูห้องคนขับของรถบ้านเปิดค้าง เว่ยจิ้งพิงอยู่กับประตู จางเสี่ยวอิงหมอบอยู่บนแผ่นหลังเขา แขนซ้ายโอบผ่านด้านหลังมากอดรั้งเขาไว้ ร่างของนางสั่นน้อยๆ
พวกเขากลับมายังต้าเฉียนแล้ว!
ข้างหูไม่มีเสียงไซเรนหวีดแหลม เสียงแตรรถยนต์ เสียงเครื่องยนต์รถยนต์บนถนนคำราม เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนน หรือเสียงอึกทึกของผู้คนอีกต่อไป...โลกทั้งใบเงียบสงัดจนคล้ายไม่ใช่เรื่องจริง
แม้จะจากไปเพียงวันเดียวคืนเดียว เว่ยจิ้งกลับรู้สึกราวกับผ่านไปคนละภพ
“เป้ยเป้ย ไม่เป็นไรแล้ว” เขาหันกลับมา ดึงจางเสี่ยวอิงเข้ามากอดปลอบ
จางเสี่ยวอิงซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกเว่ยจิ้ง กอดเขาแน่น ความหวาดหวั่นแล่นเข้าจับใจเป็นระลอกๆ นึกไม่ถึงว่าการกลับไปยุคปัจจุบันครั้งหนึ่งจะเกือบทำให้เว่ยจิ้งต้องสิ้นชีวิต
ในวินาทีสุดท้าย ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม้มือปืนซุ่มยิงจะยังมาไม่ถึง แต่คนพวกนั้นก็ไม่ใช่พวกไร้ฝีมือ หากพวกเขากลับมายังต้าเฉียนไม่ได้ เว่ยจิ้งคงถูกยิงไปแล้วเป็นแน่