เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 552 ความเร็วสุดขีด
ทั้งสองยุ่งกันมาตลอดช่วงเช้า บัดนี้หิวจนท้องร้อง จางเสี่ยวอิงกำลังคิดจะหาร้านกินมื้อเช้าก่อน เว่ยจิ้งกลับดึงมือนางเบาๆ พลางถามว่า “เป้ยเป้ย นั่นคืออะไรหรือ”
จางเสี่ยวอิงมองไปตามทิศที่เขาชี้ อ๊ะ! เจียนปิ่งกั่วจื่อ!
ตามปกติแผงเจียนปิ่งกั่วจื่อส่วนใหญ่จะเป็นร้านเล็กๆ ริมทาง แต่ร้านเจียนปิ่งกั่วจื่อนี้กลับมีหน้าร้านเป็นหลักเป็นแหล่ง แม้จะไม่ใหญ่โตนัก ทว่ามีกระทะเจียนปิ่งกั่วจื่อวางเรียงกัน 3 ใบ พนักงาน 3 คนกำลังง่วนทำแป้งหอมกรุ่น คงเพราะไม่ได้กินเจียนปิ่งกั่วจื่อนานเกินไป น้ำลายของจางเสี่ยวอิงแทบจะไหลออกมาแล้ว
“เจียนปิ่งกั่วจื่อแสนอร่อย พี่ห้าเว่ย พวกเราไปต่อแถวกันเถอะ” จางเสี่ยวอิงลากเว่ยจิ้งวิ่งเข้าไป คนที่ต่อแถวอยู่หน้าร้านมี 7-8 คน ตอนนี้เหลือเวลาอีก 40 นาทีก่อนรถไฟความเร็วสูงออก ยังทันสบายๆ
ไม่นานก็ถึงคิวพวกเขา มิน่าร้านเจียนปิ่งกั่วจื่อนี้ถึงมีหน้าร้านเป็นของตัวเอง เพราะมีแป้งให้เลือกหลายชนิด ทั้งแป้งข้าวเหนียว แป้งธัญพืช แป้งข้าวฟ่าง และแป้งข้าวเหนียวดำ ซึ่งมีสีแตกต่างกันไป ส่วนไส้ก็มีทั้งหมูหยอง ไก่ทอด และแฮม จางเสี่ยวอิงไม่ถามเว่ยจิ้งแล้วว่าอยากกินแบบไหน อย่างไรเสียเขาก็กินได้ทุกอย่าง จึงซื้อมาอย่างละสี แล้วใส่ไส้แตกต่างกันไป นางซื้อน้ำถั่วเหลืองให้ตัวเองหนึ่งแก้ว และซื้อโจ๊กข้าวฟ่างให้เว่ยจิ้งหนึ่งแก้ว ทั้งคู่เสียบหลอดดูดไปพลาง เดินกินไปพลาง