เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 520 เกียรติศักดิ์แห่งกองทัพ
เด็กสาวทั้ง 3 คนล้วนมีอายุ 14–15 ปี หลังจากประหลาดใจกับกระจกเงาอันวิเศษอยู่ครู่หนึ่ง ในไม่ช้าก็เกิดความสนใจต่อความสามารถของกระจกเงาอย่างยิ่ง พวกนางเบียดเสียดกันจ้องมองกระจกเงา พลางส่งเสียงเจื้อยแจ้ว คนหนึ่งกล่าวว่า “ดวงตาของข้าก็ไม่ได้เล็กกว่าเจ้าสักหน่อย!” อีกคนกล่าวว่า “ที่แท้คิ้วของข้าก็หนาถึงเพียงนี้เชียวหรือ ไม่เห็นงามเลย!” ส่วนอีกคนกล่าวว่า “อ๊ะ! ร่องรอย 2 ข้างจมูกของข้าไม่เหมือนกันนี่นา!” “จมูกของข้าแบนถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”…
เด็กสาวเหล่านี้มีจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสา จึงกล่าวถึงจุดที่ไม่พอใจในรูปลักษณ์ของตนออกมาตรงๆ จางเสี่ยวหุนฟังแล้วอดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้ คนเราส่วนใหญ่มักจินตนาการว่าตนเองดูดีกว่าความเป็นจริงอยู่เล็กน้อย ความนิยมของตัวกรองปรับแต่งความงามในฟังก์ชันกล้องของโทรศัพท์มือถือก็พิสูจน์เรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี แต่วันนี้เขากลับนำกระจกเงาบานนี้มาให้พวกนาง บางทีอาจทำให้เด็กสาวเหล่านี้ต้องพบกับความฝันที่พังทลายลงในระดับหนึ่ง
ส่วนหนู่หม่าและหนู่หลีเพียงมองเด็กสาวด้วยสีหน้าเบิกบาน ไม่มีทีท่าว่าจะห้ามปรามพวกนางแม้แต่น้อย เนื่องจากการเก็บของป่ายังคงเป็นแหล่งอาหารสำคัญของคนพื้นเมือง ในเผ่าพื้นเมืองจึงยังไม่เกิดแนวคิดชายเป็นใหญ่หรือการดูแคลนสตรีเช่นในสังคมปิตาธิปไตย เด็กสาวมีสถานะเท่าเทียมกับเด็กชาย จุดนี้ของคนพื้นเมืองสืบทอดต่อมาจนถึงยุคปัจจุบัน จางเสี่ยวหุนเองก็หวังว่าพวกเขาจะรักษาสิ่งนี้ไว้ได้ตลอดไปในห้วงกาลเวลานี้