เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 492 ภาพวาด
ไม่ไกลจากชายหาดที่เหล่าทหารใหม่กำลังวิ่งฝึก มีชายฉกรรจ์ที่ถูกเกณฑ์แรงงานหลายหมื่นคนกำลังขนหินดินด้วยแรงคน ทั้งหาบหามและเข็นรถล้อเดียว พวกเขาต้องสร้างท่าเรือที่สามารถรองรับเรือรบลำใหญ่ที่สุดของต้าเฉียนให้เสร็จภายในครึ่งปี หลังจากนั้นยังต้องพัฒนาที่นี่ให้เป็นท่าเรือทหารที่ใหญ่ที่สุดของต้าเฉียนอีกด้วย
ผู้รับผิดชอบโครงการนี้คือเฉาเหวินเซวียน คนรู้จักเก่าแก่ของจางเสี่ยวหุน บัดนี้เขาถูกย้ายมาช่วยดูแลงานส่งกำลังบำรุงให้จางเสี่ยวหุน หลังได้รับหนังสือคำสั่งโยกย้าย เฉาเหวินเซวียนไม่เพียงย้ายครอบครัวมาด้วย แต่ยังพาทีมงานทั้งหมดมาด้วยเช่นกัน บุคลากรทางเทคนิคทุกแขนง ตั้งแต่การซ่อมอู่แห้งไปจนถึงการต่อเรือล้วนพร้อมสรรพ นับประสาอะไรกับการสร้างท่าเรือ
ทุกวันนี้การสร้างท่าเรือต้องใช้วัสดุชนิดใหม่อย่างปูนซีเมนต์ เฉาเหวินเซวียนชอบมันมาก เพราะใช้งานง่ายแถมราคาถูก ต่อให้ขนส่งจากเมืองหลวงมายังเฉวียนโจวทีละลำเรือ ต้นทุนก็ยังต่ำกว่าวัสดุเดิมมาก อีกทั้งเขาได้ยินมาว่าเฉวียนโจวจะสร้างโรงงานปูนซีเมนต์ด้วย พอถึงตอนนั้นปูนซีเมนต์ก็จะยิ่งถูกลงไปอีก