เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 490 ดินแดน
เนื่องจากเพิ่งผ่านศึกนองเลือดมา วันนี้จึงพักอยู่ต่ออีก 1 วันเพื่อเก็บกวาดสนามรบ ศพของโจรหมาป่าถูกค้นจนทั่ว แม้แต่รองเท้า หมวก และเสื้อผ้าที่ยังสภาพดีหน่อยก็ถูกถอดออก พวกมันเคลื่อนไหวอยู่บนทุ่งหญ้าอันหนาวเหน็บสุดขั้วมาโดยตลอด เสื้อผ้ากันหนาวที่สวมใส่ส่วนใหญ่เป็นหนังสัตว์ชั้นดี ในยุคโบราณที่ขาดแคลนเสบียง อย่าว่าแต่หนังสัตว์เลย แม้แต่ด้ายป่านสักเส้นก็ยังห้ามปล่อยให้สูญเปล่า เพราะฉะนั้นตอนโยนศพโจรหมาป่าลงหลุมลึก ส่วนใหญ่จึงเปลือยเปล่า
อันที่จริง การได้ถูกโยนลงหลุมลึกแล้วมีดินกลบหน้าสักชั้น โดยไม่ถูกนำไปทำเป็นเสบียงทหาร ก็นับว่าโชคดีสำหรับพวกมันแล้ว นอกจากนี้ยังตั้งใจทิ้งศพบางส่วนไว้กลางทุ่งให้หมาป่ากินด้วย
หัวใจของจางเสี่ยวอิงกระตุกวูบเป็นระยะ เดิมทีเว่ยจิ้งไม่อยากให้นางเห็นภาพเหล่านี้อีก แต่นางยืนกรานว่าจะดู
“พี่ห้าเว่ย ข้าจะเอาแต่ซุกหัวลงทรายเหมือนนกกระจอกเทศ แล้วทำราวกับเรื่องทั้งหมดนี้ไม่มีอยู่จริงไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือชีวิตของท่าน ข้ายิ่งหนีไม่พ้น ท่านจัดแผนการรบอย่างที่เห็นว่าเป็นประโยชน์ที่สุดเถิด อย่าให้ข้าคนเดียวส่งผลกระทบต่อทุกคนเลย” จางเสี่ยวอิงกล่าวด้วยใบหน้าซีดเผือด
หลังจากนอนพักอยู่ในรถบ้านสักครู่ นางก็ขอติดตามเว่ยจิ้งไปตรวจสนามรบ หากภายหน้ามีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นอีก เว่ยจิ้งต้องคอยพะวงนางจนมีภาระเพิ่มขึ้น หรือถึงขั้นส่งผลต่อชัยชนะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่จางเสี่ยวอิงอยากเห็น