เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 477 ปกป้อง
ขันทีผู้หนึ่งเป็นคนพาจางเสี่ยวอิงไปยังสถาบันดาราศาสตร์หานหลิน เขามีอายุไล่เลี่ยกับขันทีหลิวและแซ่เฉา จางเสี่ยวอิงจึงเรียกเขาว่า “ขันทีเฉา” ฮ่องเต้ยังพระราชทานป้ายประตูทองแดงอันประณีตให้นางด้วย
ตั้งแต่ทหารยามนอกประตูใหญ่ก็เห็นได้แล้วว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ธรรมดา ทหารยามดูขึงขังยิ่งกว่าตรงประตูพระราชวังเสียอีก แต่เห็นชัดว่าพวกเขารู้จักชื่อเสียงของจางเสี่ยวอิงดี ขันทีเฉาส่งสัญญาณให้นางแสดงป้ายประตูที่ฮ่องเต้ประทานให้ จากนั้นจึงแนะนำว่านางคือท่านหญิงอันผิง ทหารยามรีบคำนับและเปิดทางให้นางผ่านเข้าไป
ทว่าพอเข้าไปด้านในกลับเงียบสงบอย่างยิ่ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสถานที่เหมาะแก่การอ่านหนังสือและศึกษาเล่าเรียน ขันทีเฉาพาจางเสี่ยวอิงเดินวกวนไปตามทาง จนถึงหน้าอาคารหลังหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในสุด แล้วจึงยืนรออยู่ข้างนอกและขอให้คนเข้าไปรายงาน
ผ่านไปพักใหญ่ ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดลำลอง รูปร่างผอมเพรียว ดูไม่ออกว่าอายุสี่สิบหรือห้าสิบ ก็รีบร้อนเดินออกมา สีหน้าฉายแววไม่พอใจอยู่บ้าง
“ใต้เท้าหาน!” ทันทีที่เห็นเขา ขันทีเฉาก็รีบก้าวเข้าไปคำนับสองก้าว ก่อนแนะนำจางเสี่ยวอิงว่า “ท่านผู้นี้คือหานกงเหลียน ผู้ดูแลสถาบันดาราศาสตร์ ใต้เท้าหาน”
จางเสี่ยวอิงรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูมาก แต่ชั่วขณะหนึ่งก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ใด ไม่ว่าอย่างไร คนที่อยู่ที่นี่ได้ย่อมเป็นยอดคนในหมู่ยอดคน นางจึงคำนับหานกงเหลียนอย่างนอบน้อม “อันผิงคารวะใต้เท้าหาน”