เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 445 ใจกว้าง
เว่ยซีอยู่ไกลถึงหวยหย่วน แม้เรื่องราวในเมืองหลวงจะมีทหารม้าส่งหนังสือข่าวราชสำนักมาให้ทุกสองสามเดือน จวนกั๋วกงเว่ยก็ส่งจดหมายมาถึงเช่นกัน ทว่าปืนและปืนใหญ่เพิ่งถูกนำมาใช้ได้ไม่นาน กั๋วกงเว่ยก็ออกศึกนำทัพแล้ว ส่วนจดหมายที่ภรรยาเขียนมาจากจวนก็มีแต่เรื่องของลูกๆ ดังนั้นเขาจึงไม่เคยได้ยินข่าวว่าแคว้นต้าเฉียนมีอาวุธน่าตกตะลึงเช่นนี้ปรากฏขึ้น
เว่ยซียกมือห้าม คนในห้องจึงพากันออกไป หมอหลวงจัดการบาดแผลให้เขาเรียบร้อยแล้ว จึงรีบเก็บหีบยาเช่นกัน ขณะนั้นไม่มีใครพูดอะไร ได้ยินเพียงเสียงอุปกรณ์การแพทย์กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง บรรยากาศในห้องพลันอึมครึมขึ้นมาชั่วขณะ
เว่ยซีเป็นซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงเว่ย ฐานะย่อมแตกต่างจากพี่น้องคนอื่น ทั้งยังได้รับการอบรมจากฮูหยินกั๋วกงเว่ยผู้เป็นมารดาตั้งแต่เล็ก ในแบบแผนของตระกูลใหญ่ จึงนับว่าเป็นผู้มีความสามารถรอบด้านทั้งบุ๋นและบู๊ เขตที่เขารับผิดชอบทอดยาวตั้งแต่หลงซีทางตะวันออกไปจนถึงแถบหลงฮว่า กินระยะทางกว่าพันลี้ ล้วนเป็นแนวชายแดนที่ป้องกันยากที่สุดของแคว้นต้าเฉียน กองทัพรักษาชายแดนใต้บังคับบัญชามีถึง 200,000 นาย หากเขตที่เขารักษาถูกตีแตก ก็จะเป็นภัยคุกคามต่อความปลอดภัยของเมืองหลวงโดยตรง
หลังหมอหลวงออกไป เว่ยซีก็เอ่ยว่า “เล่าให้ข้าฟังหน่อย ปืนไรเฟิลกระบอกนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่”
เขาถือปืนไรเฟิลไว้ในมือ พลิกดูซ้ำไปซ้ำมา ทั้งความคิดประณีตและฝีมือการผลิตเช่นนี้ จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นในแคว้นต้าเฉียนโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เรื่องนี้ชวนให้รู้สึกประหลาดอยู่เสมอ