เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 425 น้ำตาลทรายขาว
สวนหลังจวนตระกูลจางในยามนี้เป็นสถานที่โปรดที่เหล่าองครักษ์กับเด็กน้อยชอบเดินเล่นที่สุด เพราะพืชผลเหล่านั้นออกผลแล้ว มะเขือเทศแดงก่ำจริงๆ พวกเขาไม่เคยเห็นผลไม้ที่แดงขนาดนี้มาก่อน ทุกคนอยากลองชิมมานานแล้วว่าผลไม้หน้าตาเช่นนี้จะมีรสชาติอย่างไร
เรื่องครึกครื้นเช่นนี้ย่อมขาดพี่น้องเซียวหยวนจิ่นกับเด็กน้อยจากจวนกั๋วกงเว่ยไปไม่ได้ ตั้งแต่เข้าร่วมเก็บเกี่ยวมันฝรั่ง พวกเขาก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อพืชผลแปลกประหลาดเหล่านี้มาโดยตลอด กำชับแล้วกำชับอีกว่าเมื่อถึงเวลาเก็บเกี่ยวต้องอย่าลืมแจ้งพวกเขาด้วย
“ต้องเก็บลูกที่แดงจัดเท่านั้น ลูกสีเขียวกินไม่ได้ มีพิษ” จางเสี่ยวอิงตะโกนเตือนเด็กๆ ทั้งเล็กและใหญ่ที่กำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
อาจเพราะไม่ได้ใช้ปุ๋ยเคมี กว่ามะเขือเทศจะเก็บเกี่ยวได้ก็ล่วงมาถึงวันนี้ ในที่สุดจึงเก็บผลรุ่นแรกได้ เนื่องจากมีจำนวนไม่มากนัก คนที่มาร่วมเก็บจึงมีเพียงเด็กๆ ในจวนตระกูลจางกับเหล่าองครักษ์
เดิมทีจางเสี่ยวอิงคิดว่าเหล่าองครักษ์คงไม่อยากร่วมกิจกรรม จึงไม่ได้บอกพวกเขา แต่กลับได้รับเสียงประท้วงจากทุกคนว่า “หมอจางน้อย พวกเรามองดูอยู่ทุกวัน ไม่มีแม้แต่วัชพืชขึ้นสักต้น”
ดังนั้นในสวนหลังจวนตระกูลจางจึงมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำกลุ่มหนึ่ง แต่ละคนคล้องตะกร้าไว้ที่แขน มืออีกข้างค่อยๆ เด็ดผลสีแดงที่หมายตาอย่างระมัดระวัง สีหน้าดีใจไม่ต่างจากเด็กน้อยที่คล้องตะกร้าเช่นกัน ภาพนั้นช่างชวนขบขันยิ่งนัก